Vergeten Verzet van Dirk Bons en zijn zoons

               Vernoemd in een Amsterdamse straat, daarna weinig genoemd

De brug bij 'De Hoop'

Het Noordhollandsch Kanaal kreeg na de oorlog een nieuwe weg met brede brug, maar De Brug van de aanslag ligt er nog. Die waar een Westfriese verzetsgroep in de nacht van 9 op 10 april een manschappenbus half opblies
 

Geen grote schade aan de brug, geen slachtoffers bij de vijand, uiteindelijk veroordeelde Willy Lages wel tien gijzelaars tot de dood. Beschreven door Monique Bons in Wij gedenken hen, vijfde pagina, paginanummer. 19. 

Dat de brug er nog is hoorde ik in januari 2015 van  Gerrit Kistemaker uit Zijpersluis. Tijdens een vluchtig bezoek aan de buurtschap. Die  ligt aan de overkant van het kanaal, half verscholen achter de kanaaldijk.

Gerrit, kort na de oorlog geboren, zag hoe aan de overkant een nieuwe provinciale weg werd aangelegd. De oorspronkelijke weg, dus ook de brug, bleef gehandhaafd als parallelweg voor bewoners,  recyclingbedrijf Tol en het monument. Bezoekers arriveren via een rustige toegang, rijden over de brug als ze uit het zuiden komen. De parallelweg laat zich makkelijk afsluiten voor de stille tocht met stoeten vanuit  Schoorl en Schagen.

,,Vroeger was er een café,’’, vertelt Kistemaker.  Wellicht ooit een uitspanning toen paarden en trekschuiten nog de belangrijkste vervoermiddelen waren, na de oorlog sloeg het steeds snellere verkeer tussen Amsterdam en Den Helder dit rustpunt over, is uiteindelijk gesloopt, wellicht voor de nieuwe weg. Monique Bons beschreef hoe een getuige vanuit dat café op 11 april 1945 de executies waarnam. (Wij gedenken hen, zesde pag. nr. 20).

Het heette café De Hoop.

In de familiealbums voornamelijk foto's van de oostzijde van het kanaal, maar ook twee met de camera ap de overzijde gericht. Eén exemplaar met een kleuter, maar die heb ik er af gesneden. Ik heb niet eens haar naam.

In deze informele ontmoeting spraken we verder weinig over de horeca. Wel dat de tien met oom Dirk en neef Ton naast een bosje zijn doodgeschoten. Op enkele tientallen meters van de huidige plek van het monument. De Opgeheven Hand is één of twee keer verplaatst en staat nu op een terp met veel open ruimte er omheen, is optimaal zichtbaar. 

Interessanter vond ik het dat Gerrit Kistemaker een grote roeiboot heeft, waarmee hij dorpsgenoten naar de overkant brengt. Onder andere op 4 mei. Bij mijn bezoek lag die omgekeerd op de oever te overwinteren. Zonder vaste afspraak heb ik beloofd terug te komen, hoop eens mee te varen om onder de brug reparatiesporen van de sabotage te zoeken.