Vergeten Verzet van Dirk Bons en zijn zoons

               Vernoemd in een Amsterdamse straat, daarna weinig genoemd

Pagina in herstel wegens ontregelde opmaak en aaanvulling
 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    


 


 


 


 


 

Het Noordhollandsch Kanaal kreeg na de oorlog een nieuwe weg met brede brug, maar De Brug van de aanslag ligt er nog. Die waar een Westfriese verzetsgroep in de nacht van 9 op 10 april een manschappenbus half opblies. Geen grote schade aan de brug, geen slachtoffers bij de vijand, uiteindelijk veroordeelde Willy Lages wel tien gijzelaars tot de dood. Beschreven door Monique Bons in Wij gedenken hen, vijfde pagina, nr. 19. 

Dat de brug er nog is hoorde ik in januari 2015 van  Gerrit Kistemaker uit Zi

jpersluis. De buurtschap ligt aan de overkant van het kanaal, half verscholen achter de kanaaldijken.

Gerrit is rond 1950 in het dorp geboren, zag hoe aan de overkant een nieuwe provinciale weg werd aangelegd. De oorspronkelijke weg, dus ook de brug, bleef gehandhaafd als parallelweg voor bewoners,  recyclingbedrijf Tol en het monument. Bezoekers arriveren via een rustige toegang, rijden over de brug als ze uit het zuiden komen. De parallelweg laat zich makkelijk afsluiten voor de stille tocht met stoeten vanuit  Schoorl en Schagen.

,,Vroeger was er een café, een pleisterplaats voor passanten’’, vertelt Kistemaker. Hij toont foto’s die dit bevestigen. Wellicht ooit een uitspanning toen paarden en trekschuiten nog de belangrijkste vervoermiddelen waren, na de oorlog sloeg het steeds snellere verkeer tussen Amsterdam en Den Helder dit rustpunt over, is uiteindelijk gesloopt, waarschijnlijk voor de nieuwe weg. Monique Bons beschreef hoe een getuige vanuit dat café op 11 april 1945 de executies waarnam. (Wij gedenken hen, zesde pag. nr. 20).

Het heette café De Hoop.

In deze eerste informele ontmoeting besteedde ik geen tijd aan diepgaande gesprekken over deze horeca. Interessanter vond ik het dat Gerrit Kistemaker een roeiboot heeft, waarmee hij dorpsgenoten naar de overkant brengt. Onder andere op 4 mei. Bij mijn bezoek lag die omgekeerd op de oever te overwinteren. Zonder vaste afspraak heb ik beloofd terug te komen, hoop eens mee te varen om onder de brug reparatiesporen van de sabotage te zoeken.

Volgende pagina: Drie wegvliegende zoons