Vergeten Verzet van Dirk Bons en zijn zoons

               Vernoemd in een Amsterdamse straat, daarna weinig genoemd

Nogmaals: Charlie

Wie zit daarop te wachten?

Lang twijfelde ik over een selfie. Webmaster is nog zo'n ongewone en kersverse ervaring. Het gaat om de inhoud, niet om mij. 

Een uitgekauwde argument. Ik weet wel beter. Bij zoveel teksten hebben de lezers recht op beeld van de man die ze vertelt. Niet vaak, maar enkele keren liet ik bij een interview een foto maken van iemand die daar geen zin in had, maar wel een interessant verhaal. ,,Men moet kunnen zien wie dit zegt, meneer/mevrouw.’’

De kogels op Charlie Hebdo knalden mijn laatste restje twijfel weg. Een goede selfie maken tijdens de herdenking was onkies en ook onmogelijk in het donker. Daarom koos ik voor het bescheiden, maar toch rijzige oorlogsmonument van Deventer als logische achtergrond; de site heeft er genoeg van Zijpersluis.

Eén van mijn voornemens, andere monumenten fotograferen en opnemen in de site.

Een goede selfie is me nog nooit gelukt, dus is het statief gebruikt.