Vergeten Verzet van Dirk Bons en zijn zoons

               Vernoemd in een Amsterdamse straat, daarna weinig genoemd

De onvermijdelijke foto van mezelf

Een foto van mij, wie zit daarop te wachten?

Lang twijfelde ik over een selfie, maar had er weinig zin in. Het voelt opdringerig. Het gaat om de inhoud, niet om mij, is het uitgekauwde argument.

,,Mijn lezers willen zien wie zo denkt, meneer/mevrouw.’’ In ruim 25 jaar met enige regelmaat gezegd, ik weet dus wel beter, zeker met die opinies. Toch had ik waarschijnlijk tot de derde of vierde editie gewacht, maar de kogels op Charlie Hebdo knalden mijn laatste rest twijfel weg. 

Een selfie tijdens de herdenking was onkies. Daarom koos ik voor het bescheiden, maar toch rijzige oorlogsmonument van Deventer als logische achtergrond. Verzetsgezin Bons had in de oorlog niets te maken met Deventer, maar de vijf streden voor de vrijheid in heel Nederland.

Een goede selfie is me nog nooit gelukt, dus is de zelfontspanner gebruikt. Ik ging de robuuste uitstraling van de strijder waarderen. Vond ik eerder een beetje simpel, maar nu moest ik onbedwingbaar naar hem kijken.