Tientallen vergelijkbare hellingen

,,Ik kan me van de Wolfskuil zulke hoge hellingen niet herinneren’’, twijfelde  Sir Schokkenbroek van de Historische Kring Ommen aan de lokale waarde van de foto.  Ik schrok, hij had vlakbij Seigers  gewoond. Die foto kan toch niet op de Veluwe zijn gemaakt?

Nou ja, zo’n bedenking hoor ik liever zo vroeg, dan dat ik die in een mail lees na publicatie van de foto. Schrijver Noordman meldt in zijn fotobijschrift  klip en klaar dat het een Ommens gezelschap betreft. Dat reist in 1944 niet naar de Veluwe voor een fotootje.

,,Het kan ook aan de opstelling van de camera liggen dat die heuvels hoger lijken’’,  relativeerde Schokkenbroek en waarschuwde ook:  ,,Het is een houtproductiebos, waar voortdurend wordt gekapt en aangeplant. De situatie op de foto vind je nergens  precies zo terug.’’

Waarna ik op zoek ging.  Eerst bezocht ik de woning  van Jan Seigers. Hij werd daar 78, een respectabele leeftijd omdat hij niet alleen tijdens de oorlog, maar ook bij de bevrijding door de Russen balanceerde op het randje van de dood.

De huidige, vriendelijke en belangstellende bewoners Carla en Joop Luik stonden me toe een foto vanaf de zijkant te maken. Een sfeervolle houten woning, mooi gerenoveerd met leuke eigentijdse toevoegingen zoals het kastje.  De erker met het markiesje is ook nieuw. Ik koos voor foto's vanaf de zijkant, volstond zo met zicht op de originele schuur voor het huis  en de voordeur, waardoor Ton Bons en zoveel andere verzetsstrijders binnen kwamen. Of verbleven ze altijd in het bos? 

De Wolfskuil, oorsprong van de naam en de geologie heb ik nog niet achterhaald, is een bosgebied van tientallen hectare vol kleine landduinen. Schokkenbroek heeft wel en niet gelijk, concludeerde ik na anderhalf uur. Bij huize Seigers waren de bulten vier, hooguit vijf meter. Vijf minuten verderop in onbewoond bos duidelijk hoger, meter of zeven, acht. Precies voldoende  om gelijkenis op te roepen met de foto.

Inderdaad, ondoenlijk de 'kuil' van de kp-foto op te sporen. Toen strak bosonderhoud, het terrein is nu tamelijk verwilderd. Weinig nieuwe aanplant, zou dat ook een verklaring kunnen zijn? Jong bos op de achtergrond met dunnere stammen dan we gewend zijn? Dat roept een zinsbegoocheling op van grotere afstand en een langere helling.

Tussen de huidige stevige bomen veel bodembedekkers. Enkele kalere plekken lijken een beetje, maar geen bomenloze schuinte, waarop je je die groep kunt voorstellen.

Met die gedoemde toekomst.

Thuis bij het selecteren van foto’s voelde dit uitstapje als een bedevaart. Dat ik geen exacte plaatsbepaling kon traceren is ondergeschikt, het komt vaker voor dat een precieze plek vol historie  niet met zekerheid is te achterhalen. 

Zwervend  ontdekte ik een soort traptredenbrug en een hangende tunnel van blauwe buissegmenten, doorsnede alleen geschikt voor kleine lijven, en een 'klimtouwenweb'.. Jongerenvakantiecentrum De Wolfskuil is er in de buurt en werd gebouwd in 1939. De functie in de oorlog? Ook iets dat ik nog ga uitzoeken. Zoals heel veel meer.   

Volgende pagina: Vlucht uit Salland

Daarop volgende pagina, gerelateerd aan deze: Andere knokploegen