Vergeten Verzet van Dirk Bons en zijn zoons

               Vernoemd in een Amsterdamse straat, daarna weinig genoemd

Concept.

Vanaf maandag 15-4 de definitieve versie (bij leven en welzijn) 

Herkenning met ontzetting

In een formele brief werd weduwe Jo Bons-Bak in juli 1945 opgeroepen voor identificatie van haar man Dirk en zoon Ton. Verloofde Joke ging ook mee. 

In de zeven maanden na de verloving zagen ze elkaar niet meer, mede door de spoorwegstaking. Maar afstand en tijd konden deze oorlogsliefde met banden vol vrees, hoop en vertrouwen, niet breken.

De kogels wel.

De gebitsgegevens waarom de autoriteiten in hun brief vroegen waren niet nodig. Joke Kwant vertelde later aan Monique Bons, oomzegger van Ton: .

'Ik zag meteen dat het zijn kleren waren. Hij had de spencer aan die ik zelf voor hem ge­breid had.' 

Het citaat komt uit 'En wij gedenken hen '' van Monique Bons.

Ze bleef nog lang in de stad van haar geliefde, ging werken bij een advocatenkantoor. Ze trouwde later met Oene Meek, ook een verzetsman en inmiddels overleden. Joke heeft vijf kinderen, negen kleinkinderen en zes achterkleinkinderen.

De kinderen ontwikkelden een groeiende empathie voor het liefdesverhaal van hun moeder.

Ton Meek, met zijn doopnaam Antonie naar Ton Bons  vernoemd, ging zijn zegelring dragen  

Peter Meek stuurde mij de twee foto’s van het huis van de familie Kwant zoals het er rond de oorlog uit zag.

Vooral de aandacht waarmee dochter Evelyn en haar echtgenoot, geschiedenisleraar Jan Kelderman, de oorlogsherinneringen van hun (schoon)moeder vastlegden in veel gesprekken, is bijzonder. Dat leidde onder andere tot een voordracht van een lesuur in het kader van de Dodenherdenking. Geheel gewijd aan een wreed beëindigde liefde, met een mooie powerpoint-presentatie.

Evelyn hield die voor acht klassen. Daaronder de groepen zeven en acht van de Tiende Montessorieschool in Amsterdam, die het monument in de Witte de Withstraat adopteerde.